Στάγειρα – Γενέτειρα του Αριστοτέλη

Αριστοτέλης ο κορυφαίος φιλόσοφος της αρχαιότητας και δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η πόλη ιδρύθηκε το 655 π.Χ., από Ίωνες αποίκους της νήσου Άνδρου. Μετά τους περσικούς πολέμους έγιναν και τα Στάγειρα μέρος της Α΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας συνεισφέροντας στο κοινό ταμείο. Κατά τον Πελοποννησιακό όμως πόλεμο και συγκεκριμένα το 424 π.Χ., η πόλη αποστάτησε από τους Αθηναίους και συμμάχησε με τους Σπαρτιάτες. Το γεγονός εξόργισε τους Αθηναίους, οι οποίοι και έσπευσαν να πολιορκήσουν την πόλη, δίχως όμως αποτέλεσμα. Αργότερα όμως τα Στάγειρα προχώρησαν στο Κοινό των Χαλκιδέων, στην συνομοσπονδία δηλαδή όλων των πόλεων της Χαλκιδικής που είχε έδρα την Όλυνθο. Το 349 π.Χ. η πόλη πολιορκήθηκε και στη συνέχεια υπέκυψε στο βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο το Β΄, ο οποίος και την κατέστρεψε ολοσχερώς, για να την επανιδρύσει όμως σε λίγα χρόνια αργότερα ο ίδιος, προς τιμήν του Αριστοτέλη.

Την τελευταία δεκαετία, συστηματικές ανασκαφές, διαμορφώσεις και αναστηλώσεις έχουν δημιουργήσει έναν σημαντικό αρχαιολογικό χώρο, δίπλα στην κοινότητα της Ολυμπιάδας, του χωριού που σήμερα βρίσκεται κοντά στα αρχαία Στάγειρα. Αυτές οδήγησαν τελικά στις συστηματικές ανασκαφές από τη ΙΣΤ’ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, οι οποίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα και έχουν φέρει στο φως σημαντικά ευρήματα και στοιχεία για τη γενέτειρα του Αριστοτέλη. Το 1995, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα αναστήλωσης του νότιου σκέλους της οχύρωσης. Οι αναστηλωτικές εργασίες στοχεύουν στη συντήρηση και αναστήλωση τμήματος του τείχους, ενός κυκλικού πύργου και του μεγάλου τετράγωνου πύργου με επεμβάσεις σε σχετικά μεγάλη κλίμακα, καθώς προβλέπεται να αποτελέσουν στο μέλλον σημεία θέασης των επισκεπτών του αρχαιολογικού χώρου. Ο Αριστοτέλης υπήρξε ο κορυφαίος φιλόσοφος της αρχαιότητας, μαζί με τον Πλάτωνα, και συνάμα πανεπιστήμων, εφ’ όσον ήταν ιστοριοδίφης, κοινωνιολόγος και πρόδρομος της βιολογίας. Γεννήθηκε το 384 π.Χ. στα Στάγειρα της Χαλκιδικής και πέθανε το 322 π.Χ. στη Χαλκίδα. Πατέρας του ήταν ο Νικόμαχος, ο οποίος υπήρξε γιατρός του βασιλιά της Μακεδονίας Αμύντα του Β΄. Φοίτησε κοντά στον Πλάτωνα στην Ακαδημία για είκοσι χρόνια από το 366 π.Χ. Ο Φίλιππος ο Β΄ τον κάλεσε στην Μακεδονία με σκοπό να αναλάβει τη μόρφωση και διαπαιδαγώγηση του γιου του, Μεγ. Αλεξάνδρου. Εγκατέστησε τη σχολή του στην Μίεζα, κοντά στη σημερινή Βέροια σε ένα ειδυλλιακό τοπίο, όπου φοιτούσαν οι καλύτεροι νέοι της Μακεδονίας. Αργότερα, ο Αριστοτέλης ίδρυσε δική του φιλοσοφική σχολή στην Αθήνα, την οποία εγκατέστησε σε ένα από τα τρία δημόσια γυμνάσια των Αθηνών, το Λύκειο. Η θεωρία του Αριστοτέλη αποτελεί κεντρικό άξονα της ηθικής φιλοσοφίας του. Στο πλαίσιο της θεωρίας του αυτής ο Αριστοτέλης µας προτρέπει, αν θέλουµε να κατακτήσουµε την αρετή και να γίνουµε ευτυχισµένοι, να αποφεύγουµε στη συµπεριφορά µας τις ακραίες επιλογές.Ο αρχαιολογικός χώρος είναι πάντα ανοιχτός.

Για περισσότερες πληροφορίες, σας προτείνουμε να επισκεφθείτε τις ακόλουθες ιστοσελίδες:ARISTOTLE`S PARK and Ancient Stagira

 

Αρχαία Άκανθος

Η αρχαία Άκανθος βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά της Ακτής, της ανατολικής χερσονήσου της Χαλκιδικής. Ο Θουκυδίδης αναφέρει την Άκανθο, ενώ ο Πλούταρχος ως μεικτή αποικία Ανδρίων και Χακλιδέων, που ιδρύθηκε στην «Ακτή του Δράκοντος», στη θέση προϋπάρχοντος πολιτισμού. Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά δεδομένα πιθανή χρονολογία ίδρυσής της είναι το 655 π.Χ..

Η αρχαία πόλη εκτείνεται σε γραφική λοφοσειρά, 600 μέτρα περίπου νοτιοανατολικά από τον οικισμό της Ιερισσού, όπου διατηρούνται λείψανα των τειχών, ένα εντυπωσιακό τμήμα της ακρόπολης, διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη και οικοδομικά απομεινάρια ελληνιστικών χρόνων. Στον ίδιο αρχαιολογικό χώρο σώζονται μία ερειπωμένη βυζαντινή εκκλησία και δύο μεταβυζαντινές. Η Άκανθος δεν έχει ανασκαφεί ακόμη συστηματικά αντίθετα με τη νεκρόπολη, που η έρευνά της άρχισε ήδη από το 1973. Ιδιαίτερα εκτεταμένος ο χώρος του νεκροταφείου, κατέχει το παράλιο τμήμα της Ιερισσού και αριθμεί μέχρι σήμερα περισσότερους από 600 τάφους.

Ο αρχαιολογικός χώρος είναι πάντα ανοιχτός. Για περισσότερες πληροφορίες, σας προτείνουμε να επισκεφθείτε την ακόλουθη ιστοσελίδα: Ancient Acanthus

 

Αρχαία Όλυνθος

Η Όλυνθος ήταν κτισμένη ανάμεσα σε δυο υψίπεδα, σε μια θέση με κατάλοιπα από τη νεότερη νεολιθική εποχή (3000 – 2500 π.Χ.). Ιδρύθηκε στο μυχό του Τορωναίου Κόλπου με συνοικισμό πολλών παραθαλάσσιων οικισμών.. Ο Ηρόδοτος, ωστόσο, γράφει ότι η πόλη κτίστηκε από τους Βοττιαίους του Αξιού, οι οποίοι μετά την εκδίωξή τους από τους Μακεδόνες, μετοίκησαν στη Χαλκιδική. Ο συγκεκριμένος οικισμός καταστράφηκε το 479 π.Χ. από τους Πέρσες, όταν επέστρεφαν στην Ασία μετά την ήττα τους στις Πλαταιές, και παραδόθηκε στους Χαλκιδείς.

Η περίοδος ακμής της ανάγεται στους κλασικούς χρόνους. Συμμετείχε στην Α’ Αθηναϊκή Συμμαχία (Δηλιακή Συμμαχία) ως ενεργό μέλος. Το 440 π.Χ. αποστατεί εναντίον των Αθηναίων και μέσα σε δύο δεκαετίες γίνεται η πολυπληθέστερη και πλουσιότερη πόλη της περιοχής, αποδεχόμενη κύματα μεταναστών. Το 432 π.Χ. ιδρύεται το “Κοινό των Χαλκιδεών”, συμμαχία 32 παραλιακών πόλεων της Χαλκιδικής, με έδρα την Όλυνθο, μια νέα πλέον πόλη, κτισμένη με το ιπποδάμειο σύστημα. Λίγο μετά το 440 π.Χ αρισθμούσε περίπου 6.000 κατοίκους, ενώ στα μέσα του 4ου αι. ο πληθυσμός της έφτασε στις 10.000. Εξαιτίας της αυξανόμενης δύναμής της, συγκρούεται με τον Αμύντα Γ’ της Μακεδονίας (393 – 370 π.Χ.). Για τον ίδιο λόγο δέχεται και επίθεση των Σπαρτιατών (382 – 379 π.Χ.) που την πολιορκούν και την καταλαμβάνουν πρόσκαιρα.

Την περίοδο της θηβαϊκής ηγεμονίας, η Όλυνθος ανακτά το χαμένο κύρος της και έρχεται και πάλι σε ρήξη με την Αθήνα (368 – 358 π.Χ.) για την περιοχή της Αμφίπολης. Την εποχή αυτή αναλαμβάνει τα ηνία του Κοινού των Χαλκιδαίων και γίνεται πρωτεύουσα της Χαλκιδικής Συμμαχίας. Η συμμαχία, ωστόσο, της Ολύνθου με το Φίλιππο δε θα διαρκέσει για πολύ, καθώς αντιτίθεται στα σχέδια του. Το 348 π.Χ. επιτίθεται ο Φίλιππος εναντίον της πρωτεύουσας του Κοινού των Χαλκιδαίων, ισοπεδώνει την πόλη και πουλάει τους κατοίκους της ως δούλους. Από τότε η Όλυνθος έμεινε ακατοίκητη. Λέγεται μάλιστα πώς ο Μέγας Αλέξανδρος, παρόλο που εκτιμούσε πολύ τον Ολύνθιο φιλόσοφο Καλλισθένη, αρνήθηκε να ικανοποιήσει την παράκλησή του και να ξαναχτίσει την Όλυνθο.

Η συστηματική ανασκαφική έρευνα ξεκίνησε από την αμερικανική Αρχαιολογική Σχολή υπό τη διεύθυνση του καθηγητή D. Robinson, (δεκαετία του 1920). Το 1990 η ΙΣΤ’ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων ξεκίνησε την αναστήλωση των μνημείων και την ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου.

    • Ώρες λειτουργίας: 8:30 – 15:30
  • Τιμή εισιτηρίου: Ολόκληρο: € 3, Μειωμένο: € 2

Για περισσότερες πληροφορίες, προτείνουμε να επισκεφθείτε την ακόλουθη ιστοσελίδα: Ancient Olynthos

 

Αρχαία Τορώνη – Το φρούριο Λήκυθος

Οι έρευνες διεξήχθησαν από την Εφορεία XVI των Κλασσικών Αρχαιοτήτων το 1975. Η αρχαία πόλη εκτείνεται σε 3 κύριες περιοχές: (α) την Ακρόπολη που χωροθετείται σε βραχώδη και λοφώδη εδάφη μεταξύ του Πόρτο Κουφό και της Ληκύθου, η οποία συνδέθηκε με την πόλη μέσω μεγάλου μήκους τειχών, (β) την κύρια αρχαία πόλη που χωροθετείται στο οροπέδιο νοτιοδυτικά της ακρόπολης έως την ακτή και περιλαμβάνει το φρούριο της Ληκύθου, και (γ) τα προάστια της πόλης, που βρίσκονται σήμερα σε στενό χώρο αλλά στην αρχαιότητα βρισκόταν στο πολύ ευρύτερο χώρο γης που συνέδεε τη Λήκυθο και την πόλη. Κατά τη διάρκεια των μυθολογικών χρόνων, η Τορώνη ήταν η σύζυγος του Πρωτέα, γιου του Ποσειδώνα. Έχουν ανακαλυφθεί ίχνη προϊστορικών οικισμών που χρονολογούνται από την Τρίτη χιλιετία προ Χριστού και πολλά άλλα λείψανα της αρχαιότητας, μνημεία στις αρχές των χριστιανικών και Βυζαντινών χρόνων, που μαρτυρούν ότι η περιοχή κατοικείται συνεχώς από τη Νεολιθική Εποχή. Η Αρχαία Τορώνη ιδρύθηκε από άποικους της Χαλκίδας κατά τον 8ο π.Χ. αιώνα. Από τον 5ο π.Χ. αιώνα, η Τορώνη ήταν ήδη μία από τις σημαντικότερες πόλεις της Χαλκιδικής. Διέθετε το δικό της νόμισμα και ήταν μέλος της Δηλιακής Συμμαχίας. Ο Θουκιδίδης εξιστορεί, ότι το 423 π.Χ., τη διοίκηση της πόλης ανέλαβε ο Σπαρτιάτης αξιωματικός Βρασίδας. Το 348 π.Χ., η πόλη προσαρτήθηκε στο Κράτος του Φιλίππου Β’ της Μακεδονίας. Το 168 π.Χ., η πόλη κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους και παρουσίασε παρακμή. Κατά τη Βυζαντινή εποχή, η περιοχή αποτελούνταν από μετόχια που ανήκαν στο Άγιο Όρος. Τα ισχυρά τείχη της και άλλα κτίρια καταστράφηκαν το 19ο αιώνα, όταν οι Τούρκοι χρησιμοποίησαν γρανίτη για διάνοιξη των κεντρικών λεωφόρων στην Κωνσταντινούπολη και τη Θεσσαλονίκη. Τα ευρήματα από πρόσφατες ανασκαφές επιβεβαίωσαν τη συνεχή διαμονή κατοίκων στην περιοχή από τα τέλη της Νεολιθικής εποχής έως την Τουρκοκρατία. Αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος ευρήματα έχουν αποκαλυφθεί, ωστόσο δεν είναι ολοκληρωμένα δεδομένου ότι τα περισσότερα έχουν καταστραφεί εξαιτίας της διαρκούς χρήσης των χώρων. Οι αρχαιολόγοι έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση στο νεκροταφείο του οικισμού από την Εποχή του Σιδήρου, το οποίο κάλυψε μια χρονική περίοδο από τα τέλη του 2ου αιώνα έως τα μέσα του 9ου αιώνα. 134 τάφοι ανακαλύφθηκαν στο νεκροταφείο, από αυτούς οι 118 περιέχουν στάχτη, ενώ 16 περιλαμβάνουν απλές ταφές. 500 δοχεία ανασύρθηκαν στην επιφάνεια, τα οποία είχαν χρησιμοποιηθεί είτε ως τεφροδόχοι είτε ως δώρα.
Ο αρχαιολογικός χώρος είναι πάντα ανοιχτός. Για περισσότερες πληροφορίες, σας προτείνουμε να επισκεφθείτε την ακόλουθη ιστοσελίδα: http://en.wikipedia.org/wiki/Toroni